Komory spalania silników wysokoprężnych

Komora spalania silnika wysokoprężnego o zapłonie samoczynnym jest to przestrzeń w cylindrze, w której tworzy się i spala mieszanka powstająca przez wtryskiwanie paliwa do sprężanego powietrza, Ukształtowanie komory spalania decyduje o charakterze zachodzących w niej procesów fizyko-chemicznych, a tym samym i o przebiegu spalania. W silnikach wysokoprężnych ogólnie rozróżnia się zwarte i dzielone komory spalania.
Zwarta komora spalania (niedzielona, pojedyncza). Komory takie stosowane sa w silnikach o wtrysku bezpośrednim. Paliwo jest wtryskiwane bezpośrednio do zwartej przestrzeni pomiędzy denkiem tłoka i głowicą. Silniki o wtrysku bezpośrednim odznaczają się wysoką sprawnością, ponieważ komorę spalania cechuje mała powierzchnia odprowadzania ciepła. Silniki tego typu wymagają na ogól dość wysokiego ciśnienia wtryskiwania (rzędu 200 kG/cm2) i są dość wrażliwe na wszelkie, drobne nawet pogorszenie ja kości rozpylania, zmiany rozkładu strug paliwa oraz właściwości stosowanego paliwa. Ukształtowanie komory spalania utrudnia zmniejszanie opóźnienia zapłonu, wskutek czego silniki o w denku tłoka (MAN) [podobne: auta luksusowe, euro auto stefaniak, salon samochodów używanych poznań ]
wtrysku bezpośrednim cechuje stosunkowo twardy bieg, a uzyskiwanie dużej prędkości obrotowej wału korbowego (powyżej 2500 obr/min) nastręcza trudności.
Wtryskiwane paliwo rozprasza sie w całej objętości komory spalania- W celu uzyskania prawidłowego przebiegu tworzenia się i spalania mieszanki trzeba wymuszać odpowiednio silne zawirowania sprężanego powietrza, przez stosowne ukształtowanie denka tłoka, a nawet kanału ssącego i stosowanie przesłonek na grzybkach zaworów ssących czyli wywoływanie zawirowań już podczas zasysania powietrza. Granica dymienia odpowiada przy tym stosunkowo wysokiemu nadmiarowi powietrza (0,3. . .0,4, czyli 1,4). Duży nadmiar powie trza na ogół uniemożliwia uzyskanie średniego ciśnienia użytecznego powyżej pe — 7,0. . .7,5. W zwartych komorach spalania szczytowe ciśnienie spalania jest wysokie (zwykle ponad 70. . .80 kGJcm2).
Przez wydzielenie z komory spalania pewnej przestrzeni pomocniczej i ukształtowanie jej w odpowiedni sposób można uzyskać określony charakter przebiegu procesów tworzenia się i spalania mieszanki. Wystarcza wówczas mniej dokładne rozpylenie paliwa niż przy wtrysku bezpośrednim, co pozwala stosować umiarkowane ciśnienia wtrysku (70 . . .130 kG/cm2). Istotne niedogodności wynikające z podziału komory spalania to: skomplikowanie konstrukcji głowicy oraz zwiększone zużycia paliwa przez silnik, wskutek zwiększenia strat chłodzenia (duża łączna powierzchnia obu części komory spalania) oraz dławienia przepływu gazów pomiędzy częściami komory. Ponadto zwiększenie strat chłodzenia utrudnia rozruch zimnego silnika, co zmusza do stosowania urządzeń ułatwiających rozruch, jak: podgrzewacze, nagrzewnice i inne.
Komora wstępna jest to pomocnicza komora o objętości stanowiącej 20. . .4000 ogólnej pojemności komory sprężania. Komorę wstępną łączy z wnętrzem cylindra jeden lub kilka kanałów o niewielkiej średnicy (duże dławienie przepływu gazów). Kanał lub kanały łączące tworzą tzw. gardziel komory spalania. Paliwo wtryskiwane jest do komory wstępnej, stosunkowo zwartą strugą w kierunku gardzieli. Przy nominalnym dawkowaniu, w komorze wstępnej mieszczącej niewiele powietrza spala się tylko cześć dawki paliwa. Wskutek spalania wzrasta ciśnienie i temperatura gazów wypełniających komorę wstępną i jej zawartość w postaci mieszaniny spalin i par niespalonego paliwa w wyniku różnicy ciśnień gwałtownie wypływa z komory wstępnej do wnętrza cylindra, gdzie niespalone paliwo miesza się z powietrzem i ulega spaleniu.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Comments are closed.