Mechanika silnika WANKEL KKM

Sposób działania silnika WANKEL charakteryzują następujące cechy:
— rozrząd szczelinowy, podobny jak w większości tłokowych silników dwusuwowych,
— częstotliwość taktów pracy w stosunku do prędkości obrotowej wału korbowego taka sama jak w jednocylindrowym silniku dwusuwowym,
— środek masy tłoka porusza się po okręgu koła i na tłok jako całość w ruchu ustalonym działa jedynie siła bezwładności, której wyrównoważenie nie nastręcza istotnych trudności.
Osiągi silników WANKEL, modele KKM. Silniki o tłokach wirujących nie są jeszcze produkowane seryjnie. Publikowane informacje dotyczą głównie prototypów, a częściowo nawet przedprototypów. Poniżej podano podstawowe dane techniczne, charakteryzujące silniki WANKEL produkowane w seriach próbnych (stan w końcu 1063 r.).
Schemat kinematyczny silnika K KM. Koło zębate nieruchome, związane z obudową, ma promień podziałowy ri i liczbę zębów zł. Zazębione z nim kolo zębate o uzębieniu wewnętrznym i związane z wirującym tłokiem ma odpowiednio: re i z . Stosunek liczby zębów kola nieruchomego do liczby zębów kola ruchomego (obtaczanego), zwany przełożeniem epitrochoidy. Plan prędkości kątowych. Chwilowy środek obrotu koła obtaczanego leży zawsze w punkcie styczności okręgów podziałowych kół zębatych (w przypadku kół niekorygowanych; przy korekcji będą to okręgi podstawowe). [Zobacz tez: pgd kraków, leaseplan aukcje, silnik wielopaliwowy ]
Kształt cylindra. Kształt rzeczywisty gładzi cylindra wyznacza krzywa równoległa do epitrochoidy wyznaczonej przez środki łuków uszczelnień promieniowych. Odległość ta równa jest promieniowi wspomnianych łuków. Ze względu na bardzo małe wymiary tych promieni można prowadzić rozważania dotyczące właściwości cylindra traktując go jako walec epitrochoidalny, nie popełniając przy tym istotnych błędów, Jedynie w rozważaniach dotyczących technologii wykonania gładzi cylindrowej konieczne jest uwzględnienie rzeczywistego jej zarysu. Zarys cylindra określony jest przez następujące wielkości:
– wielkośc promieni kół podziałowych (stosunek ich jest zawsze stały),
— położenie wierzchołka tłoka (ściślej — środka łuku uszczelnienia promieniowego) określonego promieniem koła opisanym na tłoku (R),
— wielkość promienia łuku uszczelnienia promieniowego, maksymalny kąt przyporu (p max)
— stopień sprężania teoretyczny i praktyczny (et i er), powierzchnia skokowa (Fs).

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Comments are closed.